Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունները, թվում է, շատերին զարմացնում են իրենց անսպասելիությամբ։ Սակայն, եթե նայենք ավելի խորը, կհասկանանք, որ այս ամենը ոչ թե պատահականություն է, այլ աշխարհաքաղաքական խաղի մի մաս։ Կա սխալ պատկերացում, թե երկրի ներսում կատարվողը կապ չունի աշխարհաքաղաքական գործընթացների հետ։ Իրականությունը հակառակն է։
Այս հասկացությունը սկսեց ձևավորվել դեռևս 2018 թվականին, երբ տեղի ունեցավ այն, ինչ ճիշտ կոչվում է «դավադրություն»։ Այդ իրադարձությունները, որոնք հանգեցրին 2020 թվականի պատերազմի, ունեին աշխարհաքաղաքական պատճառներ։ Իրականում, «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը (ՔՊ) ստեղծվել էր որպես «պատերազմի կուսակցություն»՝ միակ նպատակով՝ Արցախը հանձնելու համար։ Արցախի կորուստն ինքնին աշխարհաքաղաքական փոփոխություններ իրականացնելու միջոց էր։
Այդ պատճառով էլ 2020 թվականին մեր դեմ պատերազմում էր միջազգային կոալիցիա։ Այս ամենը պետք է դիտարկել միասին՝ «TRIPP» (Տրիպ) կոչված աշխարհաքաղաքական ծրագրի շրջանակում, որը ներառում էր Արցախի հանձնումը։ Իրանի դեմ սկսված պատերազմը նույնպես այդ ծրագրի հաջորդ փուլն էր, սակայն այն, անցյալ տարի, տապալվեց։
Այժմ, երբ «TRIPP»-ը ձախողվում է, ձախողվում է նաև ՔՊ-ի՝ որպես «պատերազմի կուսակցության» առաքելությունը։ ՔՊ-ն այլևս իր դերը կատարել է, և նրա տապալմամբ սկսվում է մի նոր, ծանր փուլ, որը պետք է հաղթահարենք։
Մեր հիմնական պարտությունն առաջին հերթին քաղաքական մտքի պարտությունն էր։ Կամ, ավելի ճիշտ, կոլեկտիվ քաղաքական մտքի բացակայությունը։ Հունիսի 7-ից հետո մեր առաջ կանգնած խնդիրն այն է, որ ՔՊ-ի՝ Հայոց պետականության մարմնին պատվաստված այդ խորթ գոյակցությունը վիրահատվի։ Բայց պետք է հասկանալ, որ ՔՊ-ի հեռացումից հետո մենք կունենանք կայացած քաղաքական միավորներ, այլ ոչ թե հակառակը։
Հունիսի 7-ից հետո մեր առաջ կանգնած ամենահրատապ խնդիրը կայուն քաղաքական համակարգի կառուցումն է։ Այս պահից սկսած, Հայաստանում ընտրությունները կդառնան ոչ թե պարզապես ներքին քաղաքական մրցույթ, այլ Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև աշխարհաքաղաքական ազդեցության համար մղվող պայքարի ասպարեզ։
