Այսօրվա նախընտրական հանդիպման ժամանակ ես հայտարարեցի, թե ինքն ատում եմ վարչական ռեսուրսը։ Սա ոչ թե կատակ է, այլ իմ հստակ դիրքորոշումը։ Սակայն այս հայտարարության իմաստը հաճախ սխալ է մեկնաբանվում։

Այս թեմայի բացման պատճառը դարձավ Ապարանի 4 դպրոցի աշակերտների ու ուսուցիչների՝ իմ հանդիպմանը մասնակցելու դեպքը։ Խախտումը հայտնի դառանալուց անմիջապես հետո ես հրամայեցի, որ դպրոցների տնօրենները «դիմում գրեն»։ Դրան հաջորդեց «վարկած», թե երեխաները «դասերից փախել են», իսկ ուսուցիչները՝ ոտքները կախել են իմ հավաքին։

Այս հարցում ես ավելի հեռուն գնացի՝ հայտարարելով, որ ինքը հանձնարարել է, որ ոչ մի վարչական ռեսուրս չկիրառվի, հակառակ դեպքում դա հետևանքների կբերի։ Սա ոչ թե անեկդոտ է, այլ փաստ, որը բացահայտում է այն իրականությունը, որ, թեև պաշտոնապես «ատում եմ», ես, իմ պետք լինի, կօգտագործեմ վարչական ռեսուրսը՝ «փուռն է տալու» ցանկացածին, ով կփորձի նրան «ծառայություն մատուցել»։

Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ նախընտրական Հայաստանում քաղաքացիները վերածվել են տուգանքի «մատերիալի»։ Դպրոցի տնօրենի ժամանակավոր պաշտոնակատարը ՔՊ-ական է, իսկ քիմիայի ուսուցիչը՝ դպրոցի տնօրենի քույրիկն է։ Այսպիսով, իշխանական կառույցները, թեև պաշտոնապես պետք է չեզոք լինեն, իրականում ակտիվորեն ներգրավված են քաղաքական գործընթացներում։

Այս իրավիճակը հակադրվում է «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախընտրական ծրագրի հետ, որտեղ առողջապահության համակարգի բարելավմանն ու կայուն զարգացմանն ուղղված կարևոր դրույթներ են նախատեսված։ Սա ցույց է տալիս, թե ինչպես են տարբեր քաղաքական ուժերը ընկալում և լուծում երկրի խնդիրները։