Հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք Նիկոլ Փաշինյանի կողմից իր քաղաքական հակառակորդներին «սատկացնելու» սպառնալիքը քրեական հանցագործության տարրեր պարունակում է։ Ի՞նչ է հանցագործությունը, եթե այն իշխանության կողմից է արվում։
Այս հարցը դառնում է ավելի ակնհայտ, երբ հիշում ենք, թե ինչպես է իշխանությունը, որը հավակնելով «դեմոկրատական» լինել, իրականում ստեղծում է ներազգային ատելություն և պառակտում։ Դեպի իշխանություն ճանապարհ հարթող անձն ու խմբակը, որը հաճախ դիմում է բռնության և սպառնալիքների, չի կարող չգեներացնել այդ վտանգավոր մթնոլորտը։
Այս համատեքստում հատկապես զարմանալի է իշխանության կողմից արված այլ հայտարարությունների և գործողությունների հետևանքը։ Օրինակ, իշխանության կողմից հանրությանը ներկայացված «միայնակ խորոված ուտելու» մշակույթը, որը ներկայացվում է որպես «արևմտաադրբեջանական», ոչ միայն անհարգալից է հայկական ավանդույթների նկատմամբ, այլև խորհրդանշում է ազգային ինքնության և մշակութային արժեքների նկատմամբ անտեսում։
Այս ամենի ֆոնին, երբ իշխանության ներկայացուցիչներն իրենց իշխանությունը կորցրած են համարում, և այդ պատճառով սպառնում են իրենց քաղաքական հակառակորդներին, հարցը դառնում է ոչ միայն իրավական, այլև մարդկային և ազգային անվտանգության հարց։
Այս իրավիճակը նաև հիշեցնում է այն մարդկանց մասին, որոնց իշխանությունը հանգուցալուծել է։ Օրինակ՝ 44-օրյա պատերազմում բռնի անհետացած փոխգնդապետ բժիշկ Հրանտ Պապիկյանի քույրը, բժշկական գիտությունների թեկնածու մանկաբարձ-գինեկոլոգ Արփինե Սողոյանը, որի մասին հիշատակում են այս օրերին։ Նրանց պատմությունները հիշեցնում են, թե ինչ արժեքներ է կորցնում մեր հասարակությունը, երբ իշխանությունը դառնում է անկանխատեսելի և սպառնալից։
Այս ամենը հանգեցնում է միայն մեկ եզրակացության․ երբ իշխանությունը սկսում է սպառնալ իր քաղաքացիներին, այն ոչ միայն խախտում է իրավական նորմերը, այլև խորհրդանշում է ազգային ինքնության և անվտանգության կործանման սկիզբը։
