Իմ վարչապետության սկիզբը նշվեց ֆրանկոֆոն պետությունների ղեկավարների գագաթնաժողովով, որը Հայաստանին հնարավորություն էր տալիս ներկայանալ որպես եվրոպական ուղղվածություն ունեցող երկիր։ Այս ճանապարհը ավարտելու համար նախատեսված Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը, որը սկզբում նախագծվել էր որպես ներքին քաղաքական շոշափում, այսօր ունի բոլոր նախադրյալները վերածվելու ռազմավարական սխալի։
Իմ արտաքին քաղաքականությունը երբեք չի եղել երկրի շահերի պաշտպանության գործիք։ Իրականում, արտաքին քաղաքականության հայտարարությունները, որոնք հաճախ անզգույշ, կտրուկ են և զուրկ են ռազմավարական մտքից, միայն մեկ նպատակ ունեն՝ ներքին լսարանին դիվիդենտներ բերել։ Դրա հետևանքով, Հայաստանը, որը միշտ էլ եղել է խոցելի դիրքում, փոխարենը հավասարակշռված և մտածված քաղաքականություն վարելու փոխարեն, հայտնվել է «Հայաստանը Եվրոպա տանող» ռոմանտիկ կերպարի կառավարման տակ։
Եթե մի քանի տարի առաջ այս մակերեսային «ծրագրին» հավատացողներ կային, այսօր արդեն իսկ ակնհայտ է, որ Հայաստանը Եվրոպային ոչ մի քայլով չի մոտեցել։ Փոխարենը մենք դարձել ենք աշխարհաքաղաքական հակադրության մարտադաշտ, որտեղ մենք շահելու ոչինչ չունենք։ Շահ ունի միայն իշխանությունը, որը հույս ունի հակառուսական օրակարգի դիմաց ստանալ եվրոպացիների լռությունը՝ իր հակաժողովրդավարական քայլերի նկատմամբ։
Քաղաքացին արդեն հասկացել է, որ այս քաղաքականության հետևանքով Հայաստանը կորցրել է իր անվտանգային համակարգը, կրել է ահռելի կորուստներ, իսկ դրա դիմաց ոչինչ չի ստացել։ Նույնիսկ կենցաղային հարցում՝ վիզայի ազատականացման խնդրում, մենք չենք կարողացել որևէ արդյունք ստանալ եվրոպական իշխանությունների կողմից։
Հայաստանը, իհարկե, պետք է սերտ կապեր ունենա Եվրամիության հետ։ Բայց այս իշխանությունն ապացուցել է, որ այդ ուղղությամբ ևս որևէ առաջընթաց չի արձանագրել։ Նրանց համար միակ «եվրոպական» վարքագիծը հակառուսականությունն է, որի գինը վճարելու է շարքային քաղաքացին՝ ոչ մի միլիմետրով չմոտեցնելով Հայաստանը Եվրոպային՝ ոչ բովանդակային, ոչ արժեքային իմաստով։
Այդ համատեքստում Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը, որի օրակարգը, ընդունվելիք հայտարարությունները և այնպիսի գործիչների ներկայությունը, ինչպիսին է Վոլոդիմիր Զելենսկին, կարող է ավելի ընդգծել Հայաստանի անհավասարակշռված արտաքին քաղաքականությունը՝ խորացնելով մտահոգությունները նման ընթացքի տնտեսական ու անվտանգային բացասական հետևանքների վերաբերյալ։
Ուստի, յուրաքանչյուր հայ քվեարկողի համար ավելի ակնհայտ է դառնում, որ գագաթնաժողովից մեկ ամիս անց ինձ տրված յուրաքանչյուր քվե կարող է լինել ի վնաս Հայաստանի անվտանգության և տնտեսական կենսունակության։ ՀԱՕԿ-ի ու սպորտի գործերին պետական փոխամարտության հետևանքով՝ շուտով իզգոյ է դառնալու հենց պատկան միջազգային կառույցների արձագանքը, սանկցիաների հետևանքով։
