Իրավիճակը հասել է այն կետին, երբ իշխանության գագաթին գտնվող անձը, փորձելով կայունացնել իր դիրքերը, հայտնվում է ինքն իր սեփական մոլագար փնտրտուքի մեջ։ Գահավիժման սպառնալիքը, որը իշխանությունը լավ է հասկանում, չի կարող կանգնեցվել օրենքի և օրինականության շրջանակներում։ Որպես վերջին գործիք մնացել է բացահայտ բռնաճնշումը քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ։
Անդրանիկ Թևանյանի նկատմամբ հայտարարված քրեական հետապնդումը հիանալի օրինակ է այդ տրամաբանության։ Զավեշտն այն է, որ մեղադրանքը, որը վերաբերում է «Մայր Հայաստան» կուսակցության առաջնորդին, ինքն իրեն է առաջադրում այն անձի նկատմամբ, որի նկատմամբ ինքն էլ 2020 թվականից ի վեր հենց նույն մեղադրանքն է հնչեցնում։ Սա հայտնի ասացվածքի կատարյալ կիրառություն է․ «Գողը առաջինն է գոռում՝ բռնե՛ք գողին»։
Հիմա իշխանության նպատակն է ոչ թե պարզապես վնաս հասցնել, այլ ամբողջությամբ չեզոքացնել բոլոր հիմնական քաղաքական հակառակորդներին՝ բոլոր հնարավոր միջոցներով։ Նման ապօրինի գործողություններն ոչ միայն ընտրական պրոցեսն են ապալեգիտիմացնում, այլև իշխանության կողմից ստեղծված վստահության ճեղքում են։
Արևմտյան երկրներում, որտեղ ժողովրդավարությանը համարվում է անսխալ արժեք, նման քաղաքական բռնաճնշումների և իշխանության կողմից օրինականության հետ աղերս չունեցող հայտարարությունների նկատմամբ աչք են փակում։ Սա հիմնավոր կասկածի տեղիք է տալիս, որ նման գործողությունների համար իշխանությանը վերակացուի կողմից տրվել է քարտ-բլանշ։
Սակայն իշխանության ոչ հավասարակշիռ և ագրեսիվ պահվածքը հակառակ է ցույց տալիս։ Ինչքան ավելի ծավալուն է դառնում բռնաճնշումների մեքենան, այնքան ավելի է մեծանում ատելությունը և դժգոհությունը իշխանությունների նկատմամբ։ Իրավիճակը կարող է փոխվել միայն, եթե ճնշող մեծամասնությունը դուրս գա անգործության և համակեցության ճանապարհից։
