Հունիսի 7-ի ընտրությունները, որոնք «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության կողմից ներկայացվում են որպես «հանրապետական» և «ժողովրդավարական» ընտրություններ, իրականում հանդիսանում են Հայաստանի ապագայի և անվտանգության վրա ուղղված ռազմավարական խաղ, որի հիմքում ընկած է թուրքական ագրեսիվ քաղաքականության ծրագիրը։
Այս հանգամանքը, որը դարձել է բացահայտ, իշխանական շրջանակներում ստեղծել է խորին ճգնաժամ։ ՔՊ-ականների կողմից ստեղծված իշխանական վերնախավը, զգալով իրենց քաղաքական ապագայի վտանգը, դիմել է ցեղակցական գեբելսյան մեթոդների։ Նրանք փորձում են հասարակությանը վախեցնելու և շփոթեցնելու միջոցով կառուցել իրենց իշխանությունը պահպանելու պատկերացումը։
Այս հոգեբանական պատերազմի հիմնական գործիքը կոռուպցիոն հեռանկարներով հասարակությանը վախեցնելն է։ Իշխանությունները, որոնք մինչև արմուկները մտել են պետական բյուջեի մեջ, և որոնց կողմից ղեկավարվող հիմնարկները պարբերաբար ծածկում են կոռուպցիոն սկանդալներ, փորձում են հասարակության ուշադրությունը տեղափոխել ընդդիմության վրա՝ պնդելով, թե այն կազմված է «մի կենտրոնից ղեկավարվող» և «դավադրական» ուժերից։
Սա ոչ միայն անհիմն, այլև կատարյալ հակասական է իրականությանը։ Իրականում, իշխանական շրջանակները, որոնք ինքնին կառուցված են օլիգարխիական «զոնտիկի» տակ, փորձում են ներկայացնել իրենց որպես մաքուր ձեռքերով պետություն պահպանողներ, մինչդեռ նրանց կողմից կատարված գործողությունները հստակ ցույց են տալիս, թե ինչպես են նրանք օգտագործում պետական ռեսուրսները՝ իրենց անձնական շահերի համար։
Այս ամենի ֆոնին, ընտրողին հասկանալու է պարզ և անխուսափելի ճշմարտությունը․ ՔՊ-ին քվեարկելը նշանակում է քվեարկել ոչ թե «հանրապետական» ապագայի, այլ Ալիևի ծրագրի օգտին։ Քվեարկելը նշանակում է համաձայնել սահմանադրության փոփոխությանը, որը կթույլ տա ադրբեջանական բանակին մտնել Հայաստան, կապահանջի հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիների բնակություն հայկական հողում, կոտրի ժողովրդավարական արժեքները, կկործանա անվտանգային համակարգը և կխորացնի տնտեսական աղքատությունը։
Այս պատկերը ոչ թե մտապատահական նկարազրկում է, այլ մասնագիտական կազմակերպությունների կողմից կատարված օբյեկտիվ հարցումների արդյունք է, որը հստակ ցույց է տալիս ընտրությունների իրական դեմքը։ Հասարակության միասնության և համերաշխության գաղափարները, որոնք հակասում են իշխանական շրջանակների կողմից սերմանվող խուճապին, պետք է դառնան մեր ընտրության հիմնական ուժը։
Հայաստանի ապագան կախված է մեր ճշմարտության ընկալումից և դրա պաշտպանության համար մարտից։
