Իմ հայացքից, իշխանական շրջանակներում ընթացող որոշակի երևույթներն ու իրադարձությունները պահանջում են խորը վերլուծություն։
Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական կարիերան, որը սկսվեց 2008 թվականի մարտի 1-ին, կարելի է բնութագրել որպես անդադար «թռիչքների» շարք։ Նա թռել է իր ապագա թիմակիցներից, հետո՝ նրանցից, ովքեր «Ելք կա» ծրագրի շրջանակում էին, և այժմ, ըստ ամենայնի, պատրաստվում է թռչել իր ներկայիս թիմակիցներից՝ իր բնավորությանը բնորոշ «փուռը» տալով։
Այս հավատարմության բացակայության միակ բացառությունը թուրքական և ադրբեջանական պետական շահերն են։ Դրանց նկատմամբ նա ցուցաբերել է անսովոր հավատարմություն, որը հակասում է իր իշխանության մեջ մնալու ցանկությանը։
Ինձ հատկապես զարմացնում է այն պահվածքի կամայականությունը, որը նա ցուցաբերում է հանրային ելույթների ժամանակ։ Իր ատելությունը դեպի Արցախը և արցախցիներին, որը նա ցույց տվեց ուղիղ եթերում, ոչ թե ներողություն խնդրելու, այլ բերանից արտաթորանք թափելու միջոցով, ցույց է տալիս, որ նրա կողմից ներողություն խնդրելը պարզապես կեղծավորություն է։
Այսպիսով, իշխանական շրջանակներում տեղի ունեցող որոշակի գործողությունները, ինչպիսիք են իշխանափոխության մասին սպեկուլյացիաները կամ տրանսպորտային բարեփոխումները, պետք է դիտարկել ոչ թե որպես առանձին իրադարձություններ, այլ որպես համակարգի խորքային խնդիրների արդյունք։
Այս համատեքստում կարևոր է նաև նշել, որ Երևանի ավագանու «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Գրիգոր Իսկանդարյանը իր ֆեյսբուքյան էջում նշել է, որ Իրանում իշխանափոխություն իրականացնելու Թրամփի և Նեթանյահուի հույսերը արդեն անիրական են։
